Standaard pagina

Depressie of resonantiearmoede

Depressie is een wereldwijd probleem. De Wereldgezondheidsorganisatie noemt het zelfs de belangrijkste oorzaak van disfunctioneren. Mannen, vrouwen, jong, oud, iedereen wordt erdoor getroffen. Er wordt daarom ook beleid voor gemaakt, alleen is de wetenschap het grondig oneens over de vraag wat depressie eigenlijk is. We jagen dus eigenlijk op een spook.

Wie weet wat depressie is?

Weet bijvoorbeeld een filosoof wel wat depressie is? Als filosoof kijk je niet alleen naar een medisch probleem, je kunt je ook afvragen: hoe ervaren mensen zelf een depressie?

Wat is het hart of de kern van die ervaring? En dat is niet extreme somberheid, zoals vaak wordt gedacht. Het is eerder een existentieel isolement. Je zit in een glazen stolp: je hebt vrienden, kennissen, werk, maar het gaat je allemaal niet meer aan. De wereld resoneert niet meer, ze geeft geen antwoord. Depressie is dus geen stemmingsstoornis, maar een afstemmingsstoornis..

Vervreemding

In deze samenleving moet je autonoom en flexibel zijn en voortdurend concurreren met anderen. Dit werkt vervreemding in de hand. Bovendien gaat vervreemding gek genoeg vaak samen met de roep om meer autonomie: breek los uitt die relatie of uit dat werk dat je niets meer zegt.

We moeten de roep voor resonantie, met de ervaring op heel elementaire wijze verbonden te zijn met anderen en met de wereld. In onze samenleving nemen we daar te weinig tijd voor. Depressie wordt vaak bestreden met antidepressiva of cognitieve gedragstherapie, maar voor afstemming is vaak geen ruimte meer.

Dat is symptomatisch voor deze tijd: het gevoel dat je met elkaar verbonden bent, raakt verstoord. Terwijl we naar die afstemming juist verlangen. We moeten zoeken naar mogelijkheden tot resonantie. Dat kan overal. Maar we moeten op zoek, want we lijden massaal aan resonantiearmoede. En dat is ongezond.